¡FALA, NON CALES!

¡Osíxeno, ozono, aire limpo, "lingua-atletas"!
Xa demostramos que temos bos pulmóns para correr a eito. Cómpre agora amostrar todo o poder do noso músculo da boca.
Enchede o peito, e berrade comigo:
¡Fala, non pares!
¡Fala, non cales!

"Alimenta ao planeta,
boura polo vento
a lingua dos galegos
non se aguanta nos museos".

Abofé que si. O galego é unha realidade fecunda, a lingua que eliximos moitos seres humanos para dicir, as palabras máis fermosas: "quérote, auga, nai, lume, terra, vida".
A longo de moitos séculos foi minorizada, perseguida, marxinada, mais ninguén deu acabado con ela. Non é unha lingua de museo, chegou o novo milenio e seguimos cantando. O galego xermola cada día na nosa boca, cargado de creatividade e de futuro. Por iso:
¡Fala, non pares !
¡Falan non cales!.

¡Correde lingua-atletas!

"Eu quero andar polo mundo
mais por un mundo diverso
onde cada home pouse
o poder do seu acento".

Estes son tempos de encontro e mestizaxe. Sabemos que cada cultura pode darlle moita felicidade ao resto dos homes e mulleres do planeta. Sempre estivemos lonxe, afastados dos centros dos mapas, agora -gracias ás novas tecnoloxías- por fin podemos compartir a nosa creatividade cos demais pobos da Terra.
Neste conto somos grandes expertos. En cuestións de mesturas levamos moitos anos de avantaxe. Todos temos familia en Cuba e Arxentina, todos temos algún parente que marchou a armar a súa vida a Suíza, Francia, Inglaterra ou Alemaña. No cerne da enxebreza está o cosmopolitismo.
Agora tócanos viaxar a nós. Eles levaban suor e forza de traballo, os novos artistas galegos corremos polo mundo para compartir, para facer máis rico o planeta co poder da nosa cultura.
Neste curruncho da Europa, a nosa boca non acouga. Armamos música, teatro, literatura a eito, artes que se fan plenas pola forza da palabra.

¡Fala, non pares!
¡Fala, non cales!

¡Osíxeno, ozono, aire limpo, "lingua-atletas"!
Mais, ¡atención!. Velaí un ente gris, cargado de monotonía, que quere paralizarnos o músculo da boca:
"Son o xigante do consumismo
e moito me molesta que sexades distintos.
A diversidade non me vai.
A diferencia é un problema
para vender o que me peta
sempre coa mesma etiqueta".

O consumismo, coa súa dinámica silandeira todo o quere dominar. Tenta que non pensemos, que non falemos, que todos teñamos os mesmos gustos, que perdamos a identidade. Que só sexamos espectadores, dispostos a comprar o que nos digan, dispostos a tragar con todo o que nos manden.
O mellor antídoto é a nosa propia cabeciña. Sabemos pensar e volvemos a converternos en protagonistas da vida cada vez que utilizamos -insisto- unha arma ben fermosa : a forza da palabra.

¡Fala, non pares!
¡Fala non cales!

Por iso, ¡corre lingua corre!.
Só hai vinte anos que, por primeira vez na historia, o galego chegou ao ensino. Os problemas son moitos, mais aproveitamos ben a oportunidade. Nunca tantos músicos, tantos escritores, tantos bos actores houbo.
Un tópico escuro dicía que eramos xente triste. Cando tivemos opción de medrar na palabra, agromou un pobo de artistas, que asombra pola súa creatividade.
E este conto non acouga, agora é o noso tempo,
¡Fala non pares
¡Fala non cales!

¡Osíxeno, ozono, aire limpo lingua-atletas!
¡Corre lingua, corre!.
Que estas pingas de suor fecunden á terra e xermole poderosa a palabra: ¡Futuro!

¡Fala, non pares!
¡Fala, non cales!